prof. Edwin Elias Gordon

Amerykański pedagog, psycholog muzyki, słynny muzyk jazzowy. Znany badacz, autor licznych publikacji, testów uzdolnień muzycznych, laureat wielu prestiżowych nagród

Kilkadziesiąt lat swojego życia poświęcił badając w jaki sposób małe dzieci uczą się muzyki i jak prowadzić z nimi zajęcia, aby osiągnąć najlepszy efekt i nauczyć ich świadomego posługiwania się językiem muzyki. Stworzył wiele eksperymentalnych grup, w których obserwował dzieci, stymulując je muzycznie w różny sposób i zauważył, że dziecko uczy się muzyki bardzo podobnie do sposobu, w jaki uczy się swojego języka ojczystego.

Najważniejszym celem nauczania według teorii Edwina Gordona jest nauka świadomego słuchania, rozumienia i odczuwania muzyki (tzw. audiacji), a nie uczenia dzieci efektownych utworów na pamięć.

Gordon

„Rozrywka jest chwilowa. Rozumienie muzyki pozostaje na całe życie.” E.E. Gordon

Umuzykalnianie

Stałe elementy zajęć

Na zajęciach śpiewamy zwykle bez słów na neutralnych sylabach (pa , ba, du, itp.) ponieważ słowa utrudniają dziecku przyswajanie melodii lub rytmu. Śpiew wykonywany jest zawsze w rejestrze naturalnym dla dzieci, aby były one w stanie swobodnie śpiewać.

Przedstawiamy oddzielnie śpiewanki i rytmiczanki, po to, aby dziecko skoncentrowało się tylko na jednym elemencie muzycznym naraz. Są one zróżnicowane w warstwie tonalnej (skala durowa, mollowa, 6 skal modalnych) i rytmicznej (metrum dwudzielne, trójdzielne, metra nieregularne) oraz różnią się tempem, dynamiką i stylem.

Na zajęciach dzieci osłuchują się z bogactwem motywów tonalnych i rytmicznych, które stanowią podstawę słownika muzycznego.

Dzieci uczą się rozumieć i tworzyć muzykę – improwizować ją za pomocą głosu, w sposób twórczy i nieskrępowany wyrażają się poprzez dźwięk czy ruch.

Prowadzący podąża za dziećmi i na bieżąco reaguje na ich odpowiedzi, tworząc muzyczny dialog.

Prowadzący w trakcie zajęć wykorzystują labanowską analizę ruchu (tzw. ruch rozwijający, metoda gimnastyki twórczej), która rozwija u dzieci świadomość ciała i przestrzeni konieczną do zrozumienia zagadnień rytmicznych.

To dzięki niej dzieci mają możliwość usłyszenia, przetworzenia w głowie i zrozumienia tego, co usłyszały.

Zajęcia przebiegają w atmosferze zabawy, podczas której dzieci mogą swobodnie poruszać się po sali. Dla podkreślenia ruchu i twórczego zaktywizowania dzieci wykorzystywane są różne pomoce animacyjne i sensoryczne pobudzające wyobraźnię. Podczas zabawy starsze dzieci poznają również instrumenty muzyczne

W pierwszym okresie edukacji muzycznej dzieci wyłącznie osłuchują się z różnorodnością melodii i rytmów. Nauka gry na instrumencie odbywać się może dopiero wtedy, kiedy dziecko jest na to gotowe, co w praktyce oznacza, że dziecko jest w stanie powtórzyć czysto i poprawnie motywy muzyczne oraz porusza się w rytmie.

Nauka gry na instrumencie

Uczymy tak, aby dziecko uwierzyło w siebie i miało poczucie, że instrument to tylko narzędzie do wyrażania tego, co już dobrze zna i rozumie. Dziecko, które audiuje, jeśli nawet zgubi się w nutach, będzie wiedziało jak z takiej sytuacji wybrnąć i będzie potrafiło grać dalej. A to prawdziwa wolność i najwyższa wartość wśród umiejętności u przyszłego adepta sztuki.

„Dla dziecka, które zapamiętuje mechanicznie, istnieją „złe” nuty; dla tego, które audiuje, istnieją odpowiednie rozwiązania.”
_E.E. Gordon „Teoria uczenia się muzyki. Niemowlęta i małe dzieci.”

Zajęcia w szkole składają się z:

  • Części umuzykalniającej, podczas której dzieci śpiewają krótkie utwory muzyczne, poruszają się w ich rytm. Uczą się rozumieć rytm nie poprzez tradycyjne liczenie, ale poprzez ruch. Słuchają różnorodnych melodii, w oryginalnych rytmach i bogactwie różnych stylów (od muzyki klasycznej, przez folklor rodzimy i innych narodów, aż po jazz) wzbogacając tym samym własny słownik muzyczny.
  • Pracy z instrumentem. Młodzi adepci sztuki muzycznej grają śpiewane wcześniej utwory, dowiadują się, jak samodzielnie ułożyć akompaniament do melodii. Grają indywidualnie i w zespołach. Ćwiczą technikę instrumentalną, uczą się komponować stając się w efekcie niezależnymi muzykami

Obie części lekcji swobodnie się przeplatają, dajemy dzieciom przestrzeń do rozwoju zgodnie z ich potrzebami i możliwościami.